در خلسه‌اي‌ شبانه‌
ماه‌ را مي‌نگرم‌
غرق‌ در نيايش‌
در سماعي‌ سرخ‌
و ستارگان‌ را در خضوعي‌ ژرف‌
كه‌ پيشاني‌ فرو آورده‌اند
بر سجادة‌ ابر
... و دسته‌ ، دسته‌ مي‌آيند
فرشتگان‌
از خانقاه‌ نور
...
آه‌، تنها آدميانند
با قلب‌هاي‌ تيره‌
و پنجره‌هاي‌ خاموش‌