* نذر علمدار كربلا

كيستي‌ اي‌ مرد خدايي‌ تبار؟
اي‌ نفست‌ آية‌ پروردگار!

كيستي‌ اي‌ كوه‌ترين‌ مردها؟
گم‌ شده‌ در جوهره‌ات‌ دردها

چشم‌ فلك‌ منتظر گام‌ تو
جن‌ و ملك‌ ريزه‌ خور نام‌ تو

كيستي‌ اي‌ مرد كه‌ چون‌ شيرها
مي‌چكد از پيرهنت‌ تيرها؟

اي‌ همة‌ عشق‌ بگو كيستي‌؟
حضرت‌ عباس‌ مگر نيستي‌؟

با توام‌ امروز، گل‌ رازقي‌!
كز تو نديديم‌ بجز عاشقي‌

عطر حضور تو مرا مست‌ كرد
«نيستي‌» قلب‌ مرا «هست‌» كرد

مي‌كشم‌ از سينة‌ دلخسته‌ آه‌
منتظرم‌ بلكه‌ بتابي‌ چو ماه‌

ماه‌ «بني‌ هاشم‌» اگر نيستي‌
خود بگو اي‌ خوبترين‌ كيستي‌؟

كيستي‌ اي‌ ساقي‌ جام‌ الست‌
كين‌ همه‌ از نام‌ تو گرديده‌ مست‌

آب‌ كه‌ شرمندة‌ لبهاي‌ توست‌
تشنه‌تر از قامت‌ رعناي‌ توست‌

ساقي‌ اين‌ لشكر عاشق‌ تويي‌!
با خطر و عشق‌ موافق‌ تويي‌!

ذره‌اي‌ از عشق‌ خود اينجا بپاش‌!
نور بياور به‌ دل‌ ما بپاش‌!

ما همگي‌ تشنة‌ جام‌ توايم‌
تشنة‌ يك‌ جرعه‌ كلام‌ توايم‌

باز كن‌ اين‌ پنجرة‌ بسته‌ را
مست‌ كن‌ اين‌ تشنه‌ لب‌ خسته‌ را

باز بيا، باز بيا، باز هم‌
تشنگي‌ آموز مرا باز هم‌

باز علم‌ گير و به‌ ميدان‌ بيا
سوي‌ حرم‌ مشك‌ به‌ دندان‌ بيا

باز علم‌ گير و علمدار باش‌!
در سپه‌ عشق‌ سپهدار باش‌!

مثل‌ تو سردار ندارد حسين‌!
چون‌ تو علمدار ندارد حسين‌!

عالم‌ و آدم‌ به‌ فداي‌ تو باد
عشق‌، دمادم‌ به‌ فداي‌ تو باد

اي‌ به‌ فداي‌ تو و همدردي‌ات‌
گشته‌ جهان‌ محو جوانمردي‌ات‌

بيرق‌ نام‌ تو تكان‌ مي‌خورد
تا عطش‌ و عشق‌ مرا مي‌برد